„Z wiedzy o rytmie, która ma wiele zastosowań, pochodzą ostatecznie wszelkie sposoby używane po to, żeby uzyskać łączność z wyższymi stanami bytu. Dlatego też według tradycji Islamu Adam, kiedy żył w raju ziemskim, przemawiał wierszem, czyli językiem rytmicznym. Dlatego też Księgi Święte są napisane w języku rytmicznym, przez co z pewnością są czymś najzupełniej innym niż tylko <poematami> (w czysto świeckim sensie), którymi mają być według antytradycyjnie usposobionych <krytyków>; sama poezja u swoich początków też nie była pustą literaturą, jaką stała się obecnie”.

Rene Guenon, La Langue des Oiseaux, 1931. Za: Cz. Miłosz, Ziemia Ulro, Kraków 2013, s. 227.