WYPISY
-
„Między szczątkami rozbitych Tablic kiełkuje poemat i prawo zakorzenia się w słowie. Znów rozpoczyna się przygoda tekstu niby rozrastającego się zielska, poza Prawem, z dala od ojczyzny Żydów, która jest świętym tekstem pomiędzy komentarzami… Konieczność komentarza, jak konieczność poetyki, jest samą istotą wygnanego słowa. Na początku jest hermeneutyka. Ale ta wspólna niemożność dosięgnięcia środka świętego tekstu i
-
„Tradycje religijne każą nam brać Biblię na poważnie, a nie czerpać z niej przyjemność. Ale może się paradoksalnie okazać, że właśnie poprzez odnalezienie przyjemności w historiach biblijnych jako historiach, dojdziemy do lepszego rozróżnienia między tym, czego się uczymy od Boga, od ludzi, i od tej przestrzeni wszelkich niebezpieczeństw i rozgrywek, jaką jest historia”. Robert Alter, Art
-
„Look” said Yahweh, „the earthling sees like one of us, knowing good and bad. And now he may blindly reach out his hand, grasp the tree of life as well, eat, and live forever.” Now Yahweh took him out of the Garden of Eden, to toil – in the soil from which he was taken.
-
„Wszystkie ślubowania i zobowiązania i zaklinania i wyklinania i przysięgi, jakie od obecnego dnia pojednania aż do następnego, który oby zastał nas szczęśliwych, będziemy ślubować, przysięgać i obiecywać i nimi sie wiązać, wywołują w nas żal i niechaj będą zniesione, rozwiązane, unieważnione, zniszczone, odwołane, bez znaczenia i ważności. ślubowania nasze niechaj nie będą ślubowaniami, ani
-
„J to źródłowy autor tych części Biblii, które dziś nazywamy Księgą Rodzaju, Księgą Wyjścia oraz Księgą Liczb; to jednak, co autorka ta napisała, podlegało cenzurze, rewizji i różnego rodzaju zniekształceniom przez następne pięć wieków, znajdując swój ostateczny wyraz w pisarskich zabiegach Ezdrasza (albo jednego z jego uczniów) w okresie powrotu z niewoli babilońskiej. Rewizjonistami tymi
-
„myśl, rozkołysana rytmem, nabiera tych żywiołowych falowań i tej zmienności, która ją z samym życiem wiąże, odbijając w niej, jak w czujnym na wszelki ruch i błysk zwierciadle nie znaną nam nigdy i tajemniejszą od własnej duszy naszej «zewnętrzność». (…) Rytm, oszałamiając myślenie owym winem, z zewnątrz na wargi nasze tryskającym, uczy nas zaufania i
-
Czytam Obraz osobliwy Joanny Tokarskiej-Bakir. Teza książki: religijność typu ludowego (czy tylko?) opiera się na „nierozróżnialności” (Gadamer) między znakiem a znaczeniem. Por. kratyleizm, magia, kult obrazów (w tym telewizyjnych – ikony pop-kultury)… Z recenzji Cezarego Wodzińskiego: „Język sakralny nie służy ani rozumieniu, ani porozumieniu; nie jest środkiem komunikacji. Niczego nie nazywa, lecz ujawnia Coś. Sprawia, że święte
-
„Do pojawienia się świadomości zbiorowej konieczna jest synteza sui generis poszczególnych świadomości. Otóż właśnie ta synteza wyzwala całą sferę uczuć, które już od chwili powstania rządzą się własnymi prawami. Przyciągają się, odpychają, łączą, dzielą, rozmnażają, a żadna z tych kombinacji nie podlega władzy rzeczywistości. Tak powstała egzystencja, ciesząc się nawet dość znaczną suwerennością, może tylko dla przyjemności
-
Teksty oralne były zrośnięte z życiem wspólnoty, zawsze aktualne i zmienne, a przez to wieczne i ponadczasowe, natomiast w sytuacji pisma taka zmiana nie była już możliwa, więc pojawia się konflikt na bazie pojęcia tradycji (którego by nie było, gdyby nie pamięć zbiorowa tekstów oralnych). „W długim trwaniu dzieło pamięciowe ustanawia tradycję” Paul Zumthor. Stąd
-
Dla wielu ludzi religia to muzyka,w którą uwierzyli. George Steiner, Rzeczywiste obecności, s. 180.
Hagio grafo logie 